donderdag 27 oktober 2016

Het achtste leven (voor Brilka) - Nino Haratschwiti - ervaringen in de leesclub

Het achtste leven (voor Brilka) - ervaringen in de leesclub 

Met de Hebban leesclub, lezen we het boek in een grote groep van 80 lezers, en krijgen we elke week een hoofdstuk in pdf.

het boek ziet er prachtig uit, eerst vond ik de cover niet zo charmant, maar al lezende..( zeg ik dat goed?)..begrijp ik de zaken op de cover zeker wel. 





Inhoud van het boek:
Een monumentaal, Tolstojesk familie-epos dat zes generaties omspant tussen 1900 en nu. Acht levens van één Georgische familie, beginnend in een kleine stad tussen Georgië en Azerbaidzjan, waar een getalenteerde chocolatier zijn dochters grootbrengt en en passant een recept bedenkt voor een verrukkelijke chocoladedrank met gevaarlijke krachten. Het brengt hem rijkdom en aanzien, maar dat betekent in die tijd ook al spoedig een gevaar.


Nitsa is de achterkleindochter van Stasia, een van de dochters van de chocolatier. Zij woont in Berlijn en vertelt op meeslepende wijze, maar ook met veel ironie en humor, de dramatische geschiedenis van haar familie en die van de ‘rode’ twintigste eeuw – een cruciale periode in de Europese geschiedenis – met de opkomst en ondergang van de Sovjet-Unie, het wegvallen van het IJzeren Gordijn en de perestrojka.

> Het proloog leest een beetje moeizaam, dit komt door de vergelijkingen en metaforen. Nitsa vertelt, dat ze dit familie verhaal voor Brilka vertelt. En ze begint dan bij het 1e hoofdstuk "Stasia" genaamd, die haar overgrootmoeder is.



Hierbij een update, voor alle hoofdstukken. 

Deel 1: is het proloog.


Het proloog is uitgelezen. Heel bijzonder boek, met veel metaforen.

Het gaat over een familieverhaal, van wel 8 generaties van 1 familie..in Georgië, dat Nitsa op 32-jarige leeftijd vertelt aan Brilka, naar nichtje. Het is de dochter van haar overleden zus. Zij heeft een favoriet persoon en dat is haar overgrootoma Stasia. Nitsa vind Stasia geweldig..dat lees je met passie uit haar verhaal. Stasia was vrolijk, een mooie amazone, en kon goed dansen. Ze zou graag een dansopleiding gaan volgen. Maar het liep allemaal anders. Stasia krijgt het niet makkelijk, want op 17-jarige leeftijd wordt ze gevraagd om te gaan trouwen. Dan begint de revolutie..en moet ze haar droom vergeten en uiteindelijk trouwen ze.

Ze vertelt het met een zekere vrolijkheid..maar ik bemerk ook een droevige ondertoon. Want in die tijd..zo rond 1917 was het een harde tijd, en zeker niet makkelijk voor iedereen zo prettig. Zeker niet in Georgië. 


Gezien er nu nog maar weinig mensen over zijn, van de familietree..schrijft Nitsa het verhaal speciaal voor nichtje Brilka. En blikt dus terug..of vertelt over de vroegere tijden.

{ "Het kind, het oudste van de twee die ze (Stasia) baarde, werd een man, en hij verwekte een dochter. Die dochter werd een vrouw en baarde Daria en mij. En Daria kreeg jou, Brilka. De vrouwen, de luitenants, de dochters en de zoons zijn dood, en de legende, jij en ik leven. Dus moeten we er wat van zien te maken"} 

 { "
Ik begin met Stasia om uit te komen bij jou, Brilka"}

"{‘Jij bent een draad, ik ben een draad, samen vormen we een kleine versiering, met veel andere draden samen vormen we een patroon"}






Deel 2: hoofdstuk 1: Stasia


Nee, geen vleugels van een onbekende 
En geen vreemde hemel hoedden mij. 
mijn eigen volk, ook in ellende, 
In zijn ongeluk, bleef ik nabij. -




Hoofdstuk 1 begint, als Stasia haar aanstaande echtgenoot ontmoet. Hij komt langs op de thee. In plaats van dat ze erg blij moet zijn, tenminste dat zou je verwachten..met deze aandacht reageert ze als volgt:

{ "
Het was een valstrik...Niets zou meer worden zoals het was. Dat had ze in één klap begrepen, in één klap was het tot haar doorgedrongen dat haar jeugd voorbij was. Dat ze opeens een ander leven zou krijgen, dat alles, al haar dromen, wensen en visioenen zich zouden beperken tot die man, tot het witte Russische uniform, waarschijnlijk een ondergeschikte van de dikke, onbeschaafde gouverneur van Koetaisi, wat verschrikkelijk!"



>Ben gelijk gaan googlen naar die gouverneur, want het gaat best snel qua historie..vandaar dat ik een beetje indruk heb van de tijd ..ongeveer 1917..en het harde leven. Dat is dan toch die bijtende ondertoon..die ik proef. het is iets wat nog niet of niet beschreven wordt..maar het is er wel.

>Het verhaal leest nog steeds prachtig!





Deel 3: hoofdstuk 2: Christine


Laten we niet vergeten dat we alles 
wat we hierbeneden hadden kunnen zijn, 
elders zijn. - Blanqui 




Dit stuk over Christine, zij is het laatste kind van de 2e vrouw van de chocolatier. Helaas is zijn 1e vrouw komen te overlijden. Christine is de echte Benjamin van het gezin. Ze is een knappe verschijning en dan mag dan ook alles. Christine groeit onbezonnen op, heel anders dan Stasia. Ze is knap en valt op bij de heren. Als zij 17 jaar is ontmoet zij Ramas. Hij is een grote knappe man. Er is wel enig leeftijdverschil: wel 20 jaar. Hij stuurt haat mooie bloemen. Nu krijgt zij wel vaker bloemen van haar bewonderaars, maar Ramas is toch echt anders. 

{ "Drie dagen later kreeg Christine een reusachtig boeket rode rozen, waarin een geurende kaart zat: 
 Deze bloemen zijn uw schoonheid niet waardig, Christine. Maar een poging om u eer te betonen zijn ze volgens mij wel waard. Reken mij tot uw bewonderaars, van wie er, naar ik aanneem, tallozen zijn. Ik zal trachten manieren te vinden om aan mijn huldeblijken op gepaste wijze uiting te geven.  
Ramas Iosebidze uit Tbilisi"


Dan vraagt hij naar haar hand, en ze zegt ja. Ze hebben een prachtige trouwerij..in een mooie villa..met alles er op en er aan. Ze hebben het goed samen. Stasia gaat ook wel bij haar op bezoek.  En ontmoet op een feest Sopio, zij wordt een goede vriendin van Stasia. 

Naarmate de tijd vordert, gaat de burgeroorlog over in een wereldoorlog. Het wordt er niet beter op en nare dingen gebeuren.  Sommige nare dingen kunnen niet teruggedraaid worden.  Was dat maar mogelijk..dan kon Stasia haar man veel vaker zien! 





Deel 4: hoofdstuk 3: Kostja

{ "Meteen bij aankomst op het Moskoustation vulde Kostja’s borst zich met trots en eerbied. Want het was voor hem een eer om in het centrum van de communistische ideologie te vertoeven."} 


Stasia krijgt 2 kinderen, dit zijn Kostja en Kitty.  Dit item gaat over haar zoon Kostja. Hij is gek op zijn tante Christine en vind het daarom heel erg, dat hij haar niet meer zo vaak kan gaan zien. Nu ze als getrouwde vrouw op de villa bij Ramas woont. 

Hij gaat bij de Militaire Academie. Tevens zoekt hij zijn vader..die hem opnieuw weinig aandacht geeft. Vader Simon is namelijk luitenant en veel van huis.



{ "Maar hoe meer Kostja zijn best deed om de gunst van zijn vader te winnen, hoe afwijzender die werd en hoe drukker hij het leek te hebben. Zijn lome houding, zijn aanhoudende vermoeidheid, zijn vale huid, zijn dwalende, onrustige blik spoorden Kostja aan tot steeds meer durf, roekeloosheid en prestaties. "} 






woensdag 19 oktober 2016

Gayle Forman - Laat me gaan

Gayle Forman - Laat me gaan 

releasedatum: 12 oktober 2016
Uitgever: The House Of Books





Intro
Maribeth denkt dat ze superwoman is. Als hardwerkende New Yorkse moeder van een vierjarige tweeling beseft ze niet eens dat ze een hartaanval heeft gehad. Na een dubbele bypassoperatie wordt ze ontslagen uit het ziekenhuis onder voorwaarde om thuis te herstellen. Dat blijkt onmogelijk. Zelfs haar moeder die tijdelijk komt 'helpen' vindt haar egoïstisch. Ten einde raad pakt Maribeth een koffer en vertrekt, zonder haar man Jason te laten weten waar ze naartoe gaat.

Mijn mening:
Het boek is met plezier gelezen. In vlotte en makkelijk te lezen zinnen, en met de nodige humor, wordt het verhaal vertelt van Maribeth. Mogelijk herkenbaar voor veel werkende moeders met kinderen (op de basisschool). Als werkende moeder is het druk, erg druk, je bent niet alleen moeder, maar ook oppas, taxi naar de clubjes, moeder voor partijtjes, taarten bakken, etentjes geven, boodschappen doen, afijn. .Je “moet” een heleboel, alle ballen in de lucht houden als “Happy Mum”. Maribeth zeker een moderne moeder, maar haar man Jason is helaas geen echte moderne vader. Zeker niet. Want de man van Marbeth wil ze het liefst niet lastigvallen met dit alles. Ze regelt alles liever zelf. En hij is in het begin ook niet zo toeschietelijk om snel in te springen en als er gasten komen dan weet hij het niet verder te brengen dan “pizza bestellen”. Dus niet erg creatief.

Jason raakt zogezegd al snel van slag, als Maribeth in het ziekenhuis beland. Zij zegt nog, tegen hem dat ze snel thuis zal zijn, maar Jason schakelt gelijk haar moeder in, voor extra hulp thuis. Maribeth zelf denkt dan nog steeds dat ze daar is voor een korte check, ze neemt het niet helemaal serieus.. gezien er eters thuis langskomen en het nog niet klaar is. En ze dus snel naar huis moet. Maar dan moet ze op het laatst toch langer blijven, volgen er complicaties en moet ze zelfs direct geopereerd worden. En dat is toch wel een hele shock.

Eenmaal thuis, is haar moeder er om haar direct bij te staan. Ook dit vind ze niet fijn. Daarnaast geeft ze niet veel uit handen en dit botst. Dit nare ziekenhuis-voorval heeft haar flink aangegrepen, dan is haar moeder nog in huis.. Jason is weer druk met zichzelf.. en dan komt ze tot het besef, dat ze even extra tijd nodig heeft, helemaal voor zichzelf.

{ “Denk je dat het dan goed is als ik morgen weer naar kantoor ga? Het is nu een echte heksenketel!”
“Het spijt me dat mijn hartaanval op zo’n ongelegen moment is gekomen”}

Dan neemt ze een besluit, en vertrekt ze plots in haar eentje en laat een briefje achter. Ze heeft tijd nodig om even zichzelf te kunnen zijn. Weg van alles. Dan pas kan ze mogelijk zichzelf weer zijn. Want wie is ze eigenlijk? Wie zijn nu haar echte vrienden? Ze is wel geadopteerd en maar waar komt ze eigenlijk vandaan? Wie zijn haar ouders? Om alles te overdenken.. en tot rust te komen vertrekt ze naar Pittsburgh. Daar maakt ze nieuwe vrienden en komt ze langzaam tot nieuwe inzichten.

Waarom vertrekt ze zo plots? En waar zit ze allemaal mee in haar hoofd?  Je leest het allemaal in dit leuke boek!

{ “Eenmaal in de trein werd ze overmand door vermoeidheid, maar het was een ander soort vermoeidheid dan de slopende lethargie die haar thuis had gekweld”}

De elementen:
De cover laat in creme /bruine tinten een afbeelding zien van een vrouw, die een beetje streng voor zich uit kijkt. Het is een soort tekening. De titel is kort maar krachtig.. het is het eerste boek van deze schrijfster die ik mag gaan lezen.. dus ik ga er blanco in.. en was erg benieuwd. Cover en titel maken erg nieuwsgierig.

Het verhaal wordt vanuit geschreven vanuit de 3e persoon vertelt. Het heeft korte hoofdstukken, dat is heel prettig want in het begin gebeurt er best wel veel. In een vlotte, prettige schrijfstijl wordt het verhaal vertelt van Maribeth en haar haastige leven als werkende moeder, met kids en man.
Een van de belangrijkste elementen vind ik de mooie vertelkunst van de schrijfster met de nodige humor heeft ze een mooi en herkenbaar verhaal neergezet.

De thema’s uit dit boek : Liefde en verdriet, twijfel en verlies, terugvinden en thuiskomen. Allemaal heel mooi verwoord in dit mooie boek.
De hoofdpersonen/ personages worden goed uitgewerkt. Je leert deze mensen en hun karakters echt goed kennen. Je houdt van ze of juist helemaal niet.  Maribeth vind ik een prachtvrouw met lef, om zomaar weg te gaan is dit toch wel nodig. Deze lef mis ik weer bij Jason, en de steun die hij Maribeth niet altijd geeft is een gemis.

Het is een prachtige ontroerende feel-good-roman, over het drukke leven van moeders van deze tijd en al hun beslommeringen, twijfels, geheimen en uitspattingen. 

Het is een kijkje-in-de-keuken in het drukke gezin van Maribeth, en wat er dan gebeurt als er iets misgaat met de gezondheid van een moeder die al zoveel rollen heeft in het gezin. En wat er gebeurt als moeder even "vastloopt"..en dan even tijd nodig heeft om te bezinnen.
Kortom: het is een prachtig volwassenen-debuut, van Gayle Forman: een mustread!

De Schrijfster:
Gayle Forman (geboren in 5-6-1970 is een Amerikaanse Young Adult / jeugdliteratuur schrijfster. vooral bekend voor haar roman “Als ik blijf”, die de bedekte New York Times bestsellers lijst van jeugdliteratuur en werd gemaakt in een film met dezelfde naam.

Forman begon haar carrière met schrijven voor Seventeen Magazine , met de meeste van haar artikelen gericht op jongeren en sociale aspecten. Later werd ze een freelance journalist voor publicaties, zoals Details Magazine , Jane Magazine , Glamour Magazine , The Nation , Elle Magazine en Cosmopolitan Magazine . In 2002, maakte zij en haar man Nick een reis rond de wereld en ze oogstte ervaringen en informatie die later diende als basis voor haar eerste boek, een reisverslag. In 2007 publiceerde ze haar eerste jong volwassen roman “Sisters in Sanity” ( Vuurvliegjes)  die ze op basis van een artikel dat ze voor Zeventien had geschreven.

Meer boeken van deze schrijfster:
In 2009 kwam haar boek uit  “Als ik blijf”, een boek over een 17-jarig meisje met de naam Mia die betrokken is geweest bij een tragisch auto-ongeluk. De roman volgt Mia's ervaring als ze ligt in coma zich volledig bewust van wat er in haar omgeving gebeurde.
Later volgde titels als: Wacht op mij, Als ik blijf, Zijn jaar, Haar dag, Hier was ik.
In 2016 werd Laat me gaan uitgebracht: haar 1e volwassenen roman

Awards:
Gayle Forman won in 2009 de “NAIBA Book of the Year Awards” en won in 2010 de      ” Indie Choice Honor Award” winnaar voor “Als ik blijf”. De verfilming volgde in 2014.

Waardering
Het boek krijgt van mij 4 sterren.. met groot plezier gelezen.
Originaliteit: 4
Verhaallijn: 4
Plot: 4
Leesvreugde: 3,5  ( het lettertype vind ik wat klein.)
Einde:4

zondag 16 oktober 2016

Nienke Pool- Falco en de gestolen Stympha's

-Recensie

Titel: Falco en de gestolen Stympha's
Auteur: Nienke Pool
Uitgave: september 2016
Uitgeverij: Godijn Publishers

Gelezen voor: Leesclub Hebban







Waar gaat het verhaal over:


{“Vogelmensen zijn eenvoudig en eerlijk, ze offeren zich op voor hun vrienden”}


Falco en zijn Tycho zijn 16 jaar en al heel lang bevriend. Ze behoren bij het Vogelvolk, ( soms ook wel moerasvolk genoemd) waarbij iedereen zijn eigen vogel heeft, die Stympha heet. Dit zijn heel bijzondere vogels, ook wel moordvogels genoemd.  Na de Melt Down, de grote ramp met de kernreactor een jaar geleden, is er chaos ontstaan in het land en geldt het recht van de sterkste in het land dat Concordia heet. De alkeiden hielden het land daarna in hun greep, en deden bedreigingen waar nodig. Om het volk angstig te maken. Zij trekken rovend door het land en stelen de dierbare Stympha’s van het Vogelvolk.




{"Een Stympha, dat is toch een moordvogel met ijzeren klauwen en een vlijmscherpe snavel warmee hij je oge uitkrast?"
"Ik noem hem vriend"antwoord Falco, "Hoe zal ik jou noemen"?  }

Falco ziet dit laatste voor zijn eigen ogen gebeuren. Hij is net terug van een visvangst, en zit samen met Tycho verscholen op de berg en ziet de president aankomen in zijn grote luchtschip. Ze zijn nieuwsgierig, maar Falco vertrouwt het niet, dus blijven ze verscholen en kijken zo het dal in wat er daar allemaal gebeurt. De president komt samen met een heleboel soldaten, het ziet er dreigend uit. Uiteindelijk zegt de president, dat zij komen in vrede. En dat de Alkeiden grondstoffen nodig hebben voor het land. Dat is wel bijzonder, want iedereen wordt eigenlijk onder schot gehouden. Ondernemende Falco neemt in de tussentijd een kijkje in het luchtschip en ziet hier iets wat niet klopt. Hij stapt uit het luchtschip en praat door een luidspreker om zo Vogelmensen toe te spreken. Hij doet altijd eerst voordat hij nadenkt, ( Dit in tegenstelling tot de verstandige Tycho, dus de vrienden vullen elkaar goed aan.) want hij roept meteen “het klopt niet” De president, ontkent.. er ontstaat meteen een grote chaos en de vogels worden ondertussen meegenomen, het schip in.

{ “Canard denkt: “Kon hij de president wel vertrouwen”.}

De president vertrekt en Falco krijgt een standje voor zijn gedrag. Om het weer goed te maken, gaat hij met Tycho op reis. Tijdens zijn zoektocht naar de vogels beleeft Falco spannende avonturen en ontmoet hij nieuwe vrienden. Zo ontmoet hij prinses en prinsessen, bijzondere bomen in een bos ( “het lijkt wel of het bos beweegt”), heilige wezens die Malakken heten en moet hij ook oppassen niet opgepakt te worden door de nare Alkeiden. Om zo niet zelf in de gevangenis te belanden.


Mijn mening: mooi debuut & prachtige vertelkunst


De schrijfster Nienke Pool heeft hiermee een prachtig YA-verhaal neergezet. Van het type High-Fantasy. Ze neemt de lezer mee in een vlot geschreven en met veel energie en vol spanning geschreven avontuur en vertelt over Falco en zijn Queeste. De basis van het boek dat verdeelt is in 6 delen, is de al oude mythe van Herakles en zijn gevecht tegen de Stymphalische Moordvogels uit de Moerassen van het Oosten. Het is een aaneenstrengeling van avonturen beleven, over goed versus kwaad. Het is het recht van de sterkste, maar het goede heeft toch de boventoon.



{ “Een merkwaardig volkje zijn jullie. Moedig en betrouwbaar”.}


Falco en de gestolen Stympha’s is een verhaal over vriendschap, moed en het ontdekken van nieuwe werelden. Tijdens het lezen proef je de liefde van sage’s en vertellingen van de schrijfster. Want het verhaal is licht gebaseerd op de sage van Herakles, maar vervolgens komt de Sage van de eekhoorn en de slang voorbij, de sage van de witte leeuw en de sage van het houten hart.

Daar ben ik even ingedoken om dit beter te snappen. En hier aanvullend een stukje over geplaatst, onderaan deze recensie.

En ik vond het verhaal werkelijk prachtig. Het begon al bij het zien van het kaft, kleurrijk. Een mooi voorwoord en een snelle energieke schrijfstijl in hoofdstuk 1. Superfijn dat er een kaartje is bijgestoken, om even te zien, waar we zitten in het verhaal. Het is zeker geen zoetsappig fantasy-sprookje, want het Alkeidenvolk heeft er totaal geen moeite mee, om iemand met de taser neer te halen. Het is daarom ook wel een moordlustig verhaal: de moordvogels, het dreigende Alkeidenvolk en het bewegende bos. Maar met de komst van de heilige Mallakken is het weer op evenwicht. Een groen soort Zen-achtig wezen geeft er een mooie draai aan en helpt Falco.

Het is een prachtboek, geschreven voor youngsters 13+,maar jong en oud zal hier zeker van genieten. Voor een ieder die houd van spanning, sensatie en snelle acties, fantasy en toch ook iets van het “nu”…( kerncentrales, smeltende ijstoppen, veranderende wereld, geweld en macht.)..die houdt van even wegdromen over mooie vogels.. die als je even niet oplet.. je ergste vijand zijn ogen snel doen laten verdwijnen. Als je daarvan allemaal van houdt, dan is dit je boek!

De elementen:

De cover laat prachtige kleurrijke vogels zien, wel in hun rustige stemming begrijp ik nu, want wordt de stemming grimmiger, dan veranderen zij in nare moordvogels, die zomaar je ogen uitsteken om snel op te eten. De titel is simpel, maar duidelijk en geeft een korte weergave van het spannende boek, met wel 400 bladzijde.


Het verhaal wordt vanuit meerdere perspectieven geschreven. Vanuit de 3e persoon, dan weer van uit “ik”. Het verhaal wordt afgewisseld met lange dialoogstukken en wordt vlot verteld. Je moet er wel goed bijblijven, want even het boek naast je neerleggen is er niet bij. 

Door middel van verhalen uit het verleden wordt duidelijk wat er gebeurde met het land tijdens de brand in het Witte Huis en wat er daarna gebeurde met het land. Vervolgens lezen we wat zich afspeelde een jaar geleden, toen de kerncentraleramp ( Melt Down) zich voltrok. Het was een nare periode die zich afspeelde voor het Vogelvolk.


Een van de belangrijkste elementen vind ik de vertellingen van de diverse sage’s. Het geeft het boek net dat extraatje waar het om vraagt. 

De thema’s uit dit boek : Vriendschap & vertrouwen lopen als een rode draad door het boek. Falco en Tycho moeten elkaar vertrouwen, zeker gezien de zoektocht ..en sommige personen die ze tegenkomen, moeten ze ook vertrouwen. Alleen is de vraag dan “zijn ze wel te vertrouwen”. Want samen moeten ze er uit zien te komen.. om acties op touw te zetten.. en zo de vogels en het land te bevrijden.
> Verder nog: vriendschap en liefde, zelfs liefde voor de vogels, macht en onderdrukking spelen een rol in het boek.  Tenslotte ook onrecht en frustratie.. lees ik eruit...daardoor gaat Falco achter de gestolen vogels aan

De hoofdpersonen/ personages worden goed uitgewerkt, alleen qua emotie is het (soms) wat vlakjes. Hoofdpersonen Falco en vriend Tycho ontwikkelen zich goed. Als vrienden van het Moerasvolk, gaan zij op zoek naar de in beslag genomen moordvogels.  Falco leert van zijn vriend Tycho, eerst na te denken, voordat je in actie komt. Door schade en schande wordt men wijs is de spreuk, en dat geldt zeker voor Falco. Hij is een dynamische energieke hoofdpersoon, zoon van Canard de Wijze, en is een doorzetter pur sang. Alleen het “wijze” en het “inzicht” krijgt Falco wat later mee. Tycho legt zich nu al bijna neer in de rol van “knecht” van Falco, die ooit zijn vader zal opvolgen als leider van het volk. Falco zegt dan “nee, zo bedoelde ik het niet, je bent mijn vriend”.
Ze ontwikkelen zich tot echte vrienden, vrienden die je kan vertrouwen door dik en dun.


De Schrijfster:










Nienke Pool ( geboren in 1968) is een geboren Drentse. Ze studeert tot tweemaal toe geschiedenis en begint drie jaar geleden met het schrijven van korte verhalen, die in verschillende jaarboeken, verhalenbundels en literaire magazines in België, VS en in Polen te lezen zijn. Haar verhaal over het Oude Egypte, ‘En met de regen kwam de wind’, wordt in 2015 een Vlaams Filmpje en is daarmee op alle basisscholen in Vlaanderen te lezen. Onlangs zet ze haar eindscriptie over de Martelaressen van de Vroegchristelijke kerk om in Fantastisch proza.



Nienke Pool begon met schrijven nadat zij op 10 cm hoge hakken weinig flatteus een trap af gleed. Zittend op een stoel liet ze haar fantasie de vrije loop. Sindsdien zijn er ruim zestig van haar korte verhalen, columns en artikelen geplaatst in verhalenbundels, literaire magazines en jaarboeken. Haar korte verhalen wonnen verschillende prijzen en hebben hun weg naar België, Polen en de VS gevonden.



Wat zijn Stympha’s?




Als aanvullend stuk, wil ik graag ingaan op deze Stympha-vogels. Want de materie maakte me wel nieuwsgierig. Bij deze!

De stympha’s / stymphaliden zijn een mythologisch fabelras. Ze lijken qua grootte en vorm op kraanvogels, maar het zijn mensenetende monsters met een koperen bek en klauwen. Ze kunnen pantsers doorboren en hun koperen veren afschieten als pijlen.
Deze vogels zijn genoemd naar de donkere moerassen van Stymphalus in Arcadië, waar ze ooit geleefd zouden hebben. Ze terroriseerden boerderijen en dorpen, doodden mensen en dieren en vergiftigden het land met hun uitwerpselen. In de tempel in Stymphalus vindt men nog afbeeldingen van de vogels.
Het was één van Hercules' taken om het land van de stymphaliden te bevrijden. De hydra van Lerna en andere monsters had hij al gedood, maar hij had niet genoeg pijlen over voor al deze vogels. Toen kwam de godin Athene tot hem en gaf hem een paar bronzen ratels. Hij beklom de hoogste piek boven het moeras en schudde de ratels. De zwerm stymphaliden stoof de lucht in en keerde nooit terug.
Enkele stymphaliden vlogen naar het eiland van de oorlogsgod Ares, waar Jason en de Argonauten hen troffen op hun zoektocht naar het Gulden Vlies. Ze sloegen met hun zwaarden op hun schilden om de vogels te verjagen, die hun koperen pijlen op de mannen afvuurden.
Andere verjaagde stymphaliden vlogen naar de Arabische woestijn, waar ze nog zouden leven.
(Bron: Wikipedia).

Waardering

Het boek krijgt van mij 4 sterren.. met een plusje!  Want echt genoten, het is een echte aanrader.

Originaliteit: 5
Verhaallijn: 4
Plot: 4
Leesvreugde: 4   
Einde:4







donderdag 13 oktober 2016

Nino Haratischwili -Het achtste leven ( voor Brilka) - dl1


Het achtste leven ( voor Brilka) - Nino Haratischwili



>nu aan het lezen in een grote leesclub voor Hebban. Maar liefst tachtig lezers wagen zich aan deze geweldige roman..prachtig! <

Verschijnt in januari 2017 
Oorspronkelijke titel: Das achte Leben (für Brilka)

aantal bladzijde: 1400









Inhoud:

Een monumentaal, Tolstojesk familie-epos dat zes generaties omspant tussen 1900 en nu. Acht levens van één Georgische familie, beginnend in een kleine stad tussen Georgië en Azerbaidzjan, waar een getalenteerde chocolatier zijn dochters grootbrengt en en passant een recept bedenkt voor een verrukkelijke chocoladedrank met gevaarlijke krachten. Het brengt hem rijkdom en aanzien, maar dat betekent in die tijd ook al spoedig een gevaar.

Niza is de achterkleindochter van Stasia, een van de dochters van de chocolatier. Zij woont in Berlijn en vertelt op meeslepende wijze, maar ook met veel ironie en humor, de dramatische geschiedenis van haar familie en die van de ‘rode’ twintigste eeuw – een cruciale periode in de Europese geschiedenis – met de opkomst en ondergang van de Sovjet-Unie, het wegvallen van het IJzeren Gordijn en de perestrojka.

dinsdag 11 oktober 2016

Anja Feliers- Kwijt

Anja Feliers- Kwijt - recensie, met groot plezier gelezen!




Samenvatting:
Sylvie is een bekend persoon van de Belgische radio. Sylvie M heet ze, en iedereen kent haar. Haar dochtertje wordt ‘s -nachts belaagd door angstige momenten. Ze zegt dat oma bij haar op bezoek komt en dat vind ze eigenlijk wel leuk. Maar toch vind ze het 's-nachts maar eng. Want wie is er daar dan ook in haar kamertje? Sylvie denkt daar het mijne van. Haar moeder is meer dan 20 jaar overleden en het lijkt erop dat haar dochter Josje het zich allemaal inbeeldt.


{ Ergens in huis weerklonk opnieuw een klaaglijk gejammer. ‘Mama’, hoorde ze. ‘Mama, help me.’}

Om het gedrag van Josje beter te snappen maakt Sylvie een afspraak met Kathleen, zij is psychologe. Mogelijk kan zij er iets meer over zeggen. Maar Kathleen heeft zo haar eigen prive-beslommeringen. Als Sylvie op haar werk zit, midden in een radio uitzending, belt er iemand die duidelijk meer weet van Sylvie. Tenminste dat laat de beller zo doorschemeren.  Sylvie raakt van slag en bespreekt het met haar zus Xanne. Daarna gebeuren er nog meer bijzondere gebeurtenissen, Josje ziet niet alleen oma bij haar bed ’s-nachts, waar is de kat opeens gebleven? En wat is er met opa? Hij krijgt steeds rare telefoontjes. 
>Je leest het allemaal in dit mooie boek “Kwijt’ van Anja Feliers.

Schrijfster Anja Feliers heeft met haar mooie schrijfstijl hiermee een prachtig boek geschreven. Vanuit verschillende personen en in 3e persoon, wordt een heel mooi verhaal neergezet.  Zo lezen we over Silvie, met haar dochtertje Josje die steeds de overleden oma ziet verschijnen aan haar bed. De psychologe Kathleen die Sylvie graag wil helpen, maar ook zo haar eigen zaakjes moet opknappen gezien haar prive-zaken niet op rolletjes lopen, want wie zal ze kiezen Lucas ..of toch die andere man? Dan heeft Xanne ook een deel, dat is de zus van Sylvie. Ook die zit met een aantal raadsels uit het verleden. 


{ Het leek alsof alle gedachten absurd waren. Ik wist dat ik een tsunami in gang had gezet. Er was niets wat ik kon doen om het tij te doen keren.}

In duidelijke taal, mooie schrijfwijze en in opbouwende spanning wordt hier een mooi verhaal vertelt. Dat prachtig uitmondt in een spannend en prachtig einde met plottwist.

Elementen:
De titel slaat eigenlijk op het feit dat de hoofdpersoon Sylvia jaren geleden haar moeder is kwijtgeraakt. Maar ook andere personen raken iemand kwijt in dit boek. De cover past prachtig bij het verhaal. Met wat fantasie zie ik een vrouw in blauw water. .maar het mooie is, dat je hier ook de hoofdpersoon in kan zien, die verder weg zakt in haar bedenkingen en twijfels over het verleden. Of met de handen in het haar.

Het verhaal is van uit verschillende perspectieven geschreven. Dit is even wennen, maar eenmaal aan het lezen ...zweept het verhaal je zo op naar een next level, van opbouwende spanning en raadselachtige gebeurtenissen.

Anja Feliers heb ik hiervoor nog niet mogen lezen. Het boek heeft mij erg positief verrast.




De schrijfster
De boeken van Anja Feliers heb ik hiervoor nog niet mogen lezen. Deze heeft mij erg positief verrast. Thema’s zoals vriendschap en verdriet, verlies en hervinden komen voorbij. Prachtig!

Anja Feliers (geboren 31 augustus 1971, te Bilsen). Op zeven jarige leeftijd ontdekte ze de magie van het lezen van boeken. Toen ze elf was stierf haar moeder. Een nare periode volgde. Ze beloofde zichzelf hier ooit een boek van te schrijven. Feliers volgde een bacheloropleiding Nederlands te Hasselt. Haar debuutroman, Donkere kamers, ontstond toen ze een roman schreef over de ziekte en het overlijden van haar moeder 

De eerste versie was echter te persoonlijk voor uitgave en de schrijfster herwerkte het tot een fictief verhaal. “Donkere kamers” werd in 2004 gepubliceerd door Standaard Uitgeverij.

Anja Feliers is gehuwd en moeder van twee kinderen, .schrijft zowel romans voor volwassenen als jeugdboeken. Haar debuut als thrillerauteur, Verleid me, behaalde in 2011 de derde plaats bij de Crimezone Thriller Awards.


Waardering:  dit mooie boek krijgt van mij 4 sterren!  Anja Feliers heeft er hier een fan bij.

Sommige zaken zag ik wel aankomen, maar met groot plezier gelezen!

Originaliteit: 4,0
Verhaallijn: 3,5
Spanning: 4,0
plot/ Clou: 4
Einde: 4


Meer boeken rond Kathleen Verlinden:

* Hou van mij! -deel 1
* Laat me los -deel 2
* Vergeef me niet - deel 3
* Vergeef me- deel 4
* Zuur - deel 5
* Kwijt - deel 6


Voor de lezers van:


* Simone van der Vlugt
* Linda Jansma
* Tineke Beishuizen







zaterdag 8 oktober 2016

Olivier Bourdeaut -Wachten op Bojangles

Recensie


Titel: Wachten op Bojangles
Auteur: Olivier Bourdeaut
Uitgeverij Wereldbibliotheek
Uitgave: 2016
Gelezen voor : Uitgeverij







{ Sommige mensen worden nooit gek. …Wat een stomvervelend leven moeten zij leiden..  ~Charles Bukowski }.





Samenvatting:
Ze leven als in een elfensprookje: een jongen met zijn ouders in een gigantisch Parijs appartement. Feesten, diners, muziek, en rare huisdieren zoals de loslopende kraanvogel horen erbij en ze  leven alsof de buitenwereld niet bestaat. Naar school gaan, had voor de jongen geen zin meer, dus kreeg hij thuis onderwijs van zijn ouders. De motor van dit sprookjesleven is zijn moeder, voor wie het gekste nog niet gek genoeg is. En zijn vader zorgt ervoor dat alles wat zij bedenkt werkelijkheid wordt. Hij is helemaal in de ban van haar liefde. En zorgt ervoor dat alles op rolletjes loopt.


Het gezin danst graag op ‘Mr. Bojangles’ van Nina Simone, een lied dat voor het jongetje precies is als zijn moeder, intens vrolijk en even intens droevig tegelijk.  Het is thuis een feest van jewelste, Moeder vind alles goed. En feestjes vieren ze bij de vleet. Ze spreken elkaar aan met “u”, en elke dag heeft de moeder wel een andere naam. Elke dag wordt mooier gemaakt door verzonnen verhalen, waarbij moeder dan serieus luistert en dit allemaal prachtig vindt. Alles vind ze prachtig, tot ze na een bijzondere gebeurtenis lijkt te veranderen. Vader en zoon blijven er alles aan doen, om het haar naar de zin te maken.. ..en dit leidt tot bijzondere situaties!



Het is thuis een gekke boel, ze vieren veel feesten voor vele gasten. Waarbij de kraanvogel heerlijk meedoet. De Senator , oftewel “Het Zwijn” genoemd is vriend van de familie, en ze beleven met hem gekke avonturen, met name in huis vakantieverblijf.


De elementenDe cover ziet er mooi uit: een dansend paar lijkt alleen oog voor elkaar te hebben. Ze gaan prachtig in elkaar op. De titel Heeft een verwijzing naar het lied van Nina Simone. En past zeker bij het verhaal. Het verhaal wordt verteld vanuit 2 perspectieven: vanuit vader George in schuine tekst en vanuit de jongen. Ieder vertelt zo zijn eigen versie van een gedeelte van de jeugd van de jongen, die geen naam heeft in het boek.

Wat nog meer opvalt is dat de moeder diverse namen heeft, bijna elke dag een andere. Dit heeft een goede reden..die je zelf mag lezen in het boek van de dansende malle en gekke familie.  Het boek begint plots zonder ediepgaande intro van de hoofdpersonen. Maar daarnaast is het toch een heel bijzonder boek geworden. De hoofdpersonen maken zeker wel een ontwikkeling door, zeker in het laatste stuk van het boek komt dit tot uiting.



Wat er ook gebeurt, er is begrip en respect..en dit is prachtig!


Mijn mening over het boek:
Het prachtige boek “Wachten op Bojangles is met plezier gelezen. In mooie woorden, prachtige metaforen en mooie zinnen wordt hier een verhaal verteld van een jongen die alles mag. Het leven is een feest en enig begrip vanuit school hoeven ze niet te verwachten. Er is geen match, dus halen ze de jongen van school.


{ “Mijn zoon is een erudiete nachtvogel, die het woordenboek al drie keer helemaal heeft gelezen , en u wilt hem omtoveren tot een met smeerolie besmeurde meeuw, die zich moet zien los te worstelen uit een olievlek van verveling! Dat is precies de reden dat hij alleen ‘s-middag's naar school gaat.”}


Thuis leren ze hem allerlei zaken uit het leven, en genieten er ook met volle teugen van.
Het leven is een groot feest voor de jongen. Het boek begint zo vrolijk, met grappige stukken, maar daar komt een kentering in. De jongen vertelt hierover en de vader vertelt door middel van zijn memoires. Voor de moeder is niks te gek. En vader vertelt mooie verhalen. .en komt daardoor overal mee weg.

Helaas gaat het leven niet altijd over rozen, en natuurlijk komt dit ook tot uiting in dit mooie boek van Olivier Boudeaut. Het is een boek met een lach en een traan. Met humor en tegenslag. Zeker aan het einde. Kan er geen kritiek puntje bij bedenken, alleen dat het schuin geschreven schrift voor mij onprettig leest.





Schrijver Olivier Boudeaut heeft hiermee een heel mooi boek neergezet. Olivier Bourdeaut is een schrijver Frans , geboren in 1980 in Nantes in de Loire-Atlantique.
Olivier Bourdeaut werd niet begrepen tijdens zijn studie, en koos snel voor zijn vrijheid., Dankzij het gebrek aan tv, leest hij veel en kon hij zijn creativiteit de vrijheid geven. Tien jaar lang is hij eerst makelaar in Nantes, en bij het verlies van zijn baan besluit hij om zich te wijden aan de literatuur.
Hij werkte twee jaar aan het schrijven van een eerste roman, donker, die vond geen uitgever. Terwijl hij woonde met zijn ouders in Spanje wijdde hij zich aan het schrijven, dit ging heel snel in wel zeven weken werd deze roman Bojangles .  En werd een hit bij het publiek en ontving diverse prijzen. (Prix France Culture-Télérama in 2016 , de Grand Prix RTL-Lire in 2016 , de prijs Emmanuel Robles 2016 en de prijs Romeinse France Televisies in 2016.)


De waardering:
Dit is het tweede boek, wat mij tot diepe ontroering heeft gebracht en krijgt daarom 5 sterren!

Originaliteit: 5
Verhaallijn: 5
plot/ Clou: 5
Einde: 5 


Dimitri Verhulst - Spoo Pee Doo


Boekentip: 





Flaptekst:


Europa staat in brand, maar onverschillig bestellen we nog een glas. Verdedigen we onze vrijheden, of verdedigen we onze leegte?
Terreur is niet blind, sterker nog, hij heeft het gemunt op onze westerse verworvenheden. Europa beeft en siddert, voelt zich door een reveille van godsdienstfanatisme plotsklaps teruggeworpen naar een era die het definitief verlaten dacht te hebben. Dimitri Verhulst schreef er een roman over: Spoo Pee Doo.

Hebben we onze monsters zelf gevoed? De urgentie aan antwoorden en oplossingen kan niet worden ingelost. Maar, in alle machteloosheid misschien, we kunnen de aanslagen van gruwel beantwoorden met aanslagen van schoonheid, aanslagen van literatuur. De inkt moet vloeien, omdat ook hem de droogte dreigt te worden opgelegd.


Over de botsing tussen godsdienstfanatisme en vrijheden, van wat dan ook.